وقتی بخشش در را باز می‌کند

دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم مدام به ما می‌گوید محکم نگه دار. از داشته‌هایت محافظت کن، منابعت را حفظ کن، اول برای خودت پس‌انداز کن. اما عیسی چیز دیگری می‌گوید.

در لوقا ۶، عیسی با جمعیتی از مردم عادی صحبت می‌کند، خیلی‌هایشان فقیر بودند، خیلی‌هایشان در تنگنا. او دارد یک نکته مالی نمی‌دهد، بلکه طبیعت بخشنده خدا را توصیف می‌کند و دعوت می‌کند که پیروانش همین‌گونه باشند. کلمه‌ای که عیسی برای «پیمانه» به کار می‌برد برای هر کسی که در بازار گندم خریده بود آشنا بود. وقتی یک فروشنده سخاوتمند ظرفت را پر می‌کرد، فقط تا لبه نمی‌ریخت. فشارش می‌داد، تکانش می‌داد تا جا باز کند، بعد آنقدر روی آن می‌ریخت که سرریز می‌شد. این همان تصویری است که عیسی از طرز بخشش خدا به ما نشان می‌دهد.

حقیقت اصلی اینجا این نیست که بخشش یک معامله است. عیسی قول نمی‌دهد که هر مبلغی که می‌دهی چند برابر برمی‌گردد. او دارد چیزی درباره شخصیت خدا به ما نشان می‌دهد. خدا خسیس نیست، او بخشنده‌ای بی‌نهایت است، و وقتی ما انتخاب می‌کنیم با دست‌های باز زندگی کنیم، خودمان را با طبیعت او هم‌راستا می‌کنیم. بیشتر شبیه پدرمان می‌شویم.

این یک پیام آزادی هم هست. بخشش آن چنگی را که پول و چیزها بر قلب ما دارند می‌شکند. وقتی می‌بخشی، داری می‌گویی: «خدا منبع من است، نه حساب بانکی‌ام».

در عمل، شاید این یعنی کمک مالی به کلیسایت، یاری رساندن به همسایه‌ای که نیاز دارد، یا آرام و بی‌سروصدا هزینه کسی را پرداخت کردن. از جایی شروع کن. اگر لازم است کوچک شروع کن، اما شروع کن. از خدا بخواه که روح بخشندگی را در تو رشد دهد، و ببین چطور در این مسیر با تو همراه می‌شود.

دست‌های باز، دست‌های خالی نیستند. دست‌هایی هستند که آماده‌اند آنچه خدا می‌ریزد را دریافت کنند.