قدرت پنهان صبر

صبر کردن شبیه باختن است. در دنیایی که سرعت و سر و صدا جایزه می‌گیرند، نشستن با دعایی که هنوز جواب نگرفته، می‌تواند حس کنی که هیچ اتفاقی نمی‌افتد. اما ارمیا، که در میان ویرانه‌های اورشلیم سقوط‌کرده می‌نوشت، چیز دیگری دید.

کتاب مراثی ارمیا یک فریاد خالص و صادقانه از دل درد است. شهر سقوط کرده، معبد از بین رفته، و مردم شکسته‌اند. درست در میان همین همه درد، ارمیا می‌نویسد: «خداوند به کسانی که منتظرش می‌مانند نیکی می‌کند.» او این کلمات را از روی یک صندلی راحت ننوشته، بلکه از میان خاکستر نوشته. این زمینه مهم است، چون یعنی این حرف‌ها آرزواندیشی نیست، بلکه ایمانی است که آزمایش شده.

حقیقت اصلی اینجا ساده است: خوبی خدا واقعی است، اما اغلب در زمانی می‌رسد که ما انتخابش نکرده‌ایم. ارمیا دو کلمه را کنار هم می‌گذارد که در ذهن ما معمولاً با هم نمی‌آیند: «انتظار» و «خوبی». ما فکر می‌کنیم انتظار یعنی خدا غایب است یا ساکت، اما ارمیا می‌گوید که انتظار دقیقاً همان جایی است که می‌فهمیم خدا چقدر خوب است. روحی که او را می‌جوید، حتی آرام و آهسته، همان روحی است که او را می‌یابد.

یک نکته مهم هم در کلمه «آرام» وجود دارد. این تسلیم شدن بی‌تفاوتانه نیست، بلکه اعتماد فعالانه است. یعنی چنگ زدن بدون اینکه از خدا بخواهیم همین الان همه چیز را توضیح دهد.

پس یک سوال ساده برای امروز: آیا چیزی هست که منتظری خدا در موردش کاری بکند؟ یک رابطه، یک نیاز مالی، یک شفا، یک جواب؟ بگذار کلمات ارمیا مثل یک دست آرام‌بخش روی شانه‌ات باشد. امروز انتظارت را پیش خدا ببر. به او بگو کجا هستی، از او بخواه که به تو کمک کند به زمان‌بندی‌اش اعتماد کنی.
او تو را نادیده نمی‌گیرد. او خوب است، و به روحی که او را می‌جوید نزدیک است.