تشنه‌ی آنچه واقعاً سیراب می‌کند

دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم مدام به ما می‌گوید که نباید احساس خلأ کنیم. همیشه یک اپلیکیشن جدید هست، یک سرگرمی دیگر، یک چیز دیگر برای خریدن، تماشا کردن، یا اسکرول کردن. با این حال، بسیاری از ما شب‌ها با یک احساس پوچی به رختخواب می‌رویم. این پوچی یک نام دارد، و داوود آن را خوب می‌شناخت.

مزمور ۶۳ زمانی نوشته شد که داوود در بیابان یهودا بود، احتمالاً در حال فرار از دست پسرش ابشالوم. او از خانه‌ی خدا، از عبادت، و از همه چیزی که برایش آشنا بود دور افتاده بود. حالا دقت کن که بیشتر از همه چه چیزی را دلتنگ بود: نه تخت پادشاهی‌اش، نه لشکرش، نه آسایشش. او خدا را دلتنگ بود. نوشت: «جانم تشنه‌ی توست، تنم مشتاق توست، در سرزمینی خشک و بی‌آب و علف.»

کلمه‌ای که در این مزمور به معنای «با اشتیاق» آمده، تصویر کسی را به ذهن می‌آورد که سحرگاه، پیش از آنکه روز شروع شود، دنبال چیزی فوری می‌گردد. داوود فقط یک کنجکاوی ساده نسبت به خدا نداشت، او به خدا نیاز داشت، مثل کسی که در بیابان گیر افتاده و دارد از تشنگی می‌میرد. این نوع اشتیاق صادقانه است و سالم. چیز مهمی به ما می‌گوید: روح انسان برای خدا آفریده شده، و وقتی بدون او باشد، دقیقاً مثل تشنگی احساس می‌کند.

اما خبر خوب اینجاست. داوود این مزمور را نه به عنوان کسی که تسلیم شده، بلکه به عنوان کسی نوشت که می‌دانست آب کجاست. او محبت خدا را چشیده بود، و همین خاطره بود که او را در جستجو نگه می‌داشت.

اگر الان زندگی‌ات خشک و بی‌روح به نظر می‌رسد، بگذار همین خشکی تو را به سمت خدا هدایت کند، نه دور از او. این احساس پوچی را با دعا پیش او ببر. کتاب مقدست را باز کن. در آرامش بنشین و از او بخواه که پیشت بیاید. او جان‌های تشنه را سیراب می‌کند، و هر کسی که با قلبی صادق به دنبالش بگردد را رد نمی‌کند.