وقتی خدا بره را فراهم می‌کند

پدر و پسر با هم از کوه بالا می‌روند، هیزم و آتش با خود دارند، و پسر سوالی می‌پرسد که حتماً دل ابراهیم را شکست: «بره کجاست؟»

جواب ابراهیم فرار از سوال نبود. اعلام ایمان بود: «خدا خودش بره را فراهم خواهد کرد.» کتاب مقدس می‌گوید بعد از این حرف، هر دو با هم در سکوت به راه ادامه دادند. نه بحثی، نه ترسی. فقط اعتماد، یک قدم یک قدم.

احتمالاً می‌دانید بعد چه شد. ابراهیم پسرش را بست، کارد را بالا برد، و درست در آخرین لحظه خدا او را متوقف کرد. قوچی که در بوته‌ای نزدیک گیر کرده بود به جای اسحاق قربانی شد. اسحاق نجات یافت و ابراهیم آن مکان را «یهوه‌یِره» نامید، یعنی «خداوند فراهم خواهد کرد.» این جمله برای نسل‌های بعدی در اسرائیل به یک مَثَل تبدیل شد: «بر کوه خداوند فراهم خواهد شد.»

این داستان خیلی بزرگ‌تر از یک پدر و یک پسر روی یک کوه است. آن روز خدا قوچی فراهم کرد تا اسحاق زنده بماند، اما قرن‌ها بعد، شاید روی همان تپه، خدا کارد را متوقف نکرد. او اجازه داد پسر خودش، عیسی، قربانی شود. عیسی همان بره‌ای است که کلام ابراهیم همیشه به سوی او اشاره داشت. «خدا خودش بره را فراهم خواهد کرد» وعده‌ای بود که خیلی فراتر از آن بعدازظهر امتداد داشت.

یحیای تعمیددهنده این را به وضوح دید. وقتی عیسی را دید که به طرفش می‌آید گفت: «اینک بره خدا که گناه جهان را برمی‌دارد!» (یوحنا ۱:۲۹). آنچه ابراهیم با ایمان گفت، خدا در صلیب به طور کامل به انجام رساند.

یهوه‌یِره هنوز هم نام اوست. همان خدایی که برای ابراهیم قوچ فراهم کرد، همان خدایی است که پسرش را برای تو داد. هر چه امروز بر دوش داری، هر چه غیرقابل حل یا سنگین به نظر می‌رسد، می‌توانی با اعتماد به کسی که همه چیز را داده قدم بزنی.

او بره را فراهم کرد. برای تو هم فراهم خواهد کرد.