بازگشت به آغوش شبان

چیزی در این تشبیه هست که خیلی صادقانه است، اینکه ما را به گوسفندی گمشده تشبیه کنند. گوسفندها معمولاً از روی سرکشی فرار نمی‌کنند. فقط کم‌کم منحرف می‌شوند، یک تکه علف، بعد یک تکه دیگر، تا وقتی که سر بلند می‌کنند و نمی‌دانند کجا هستند. این تصویر برای بیشتر ما خیلی آشناتر از آن چیزی است که دوست داریم قبول کنیم.

پطرس این کلمات را برای مسیحیانی نوشت که پراکنده شده بودند و رنج واقعی کشیده بودند. او می‌خواست آن‌ها را به یاد کاری بیندازد که مسیح قبلاً انجام داده بود تا بتوانند استوار بمانند. منبع او اشعیا ۵۳ بود، متنی که قرن‌ها پیش از تولد عیسی نوشته شده، اما انگار کسی آن را پای صلیب نوشته است. پطرس این ارتباط را به وضوح می‌دید، آن خادم رنجدیده‌ای که اشعیا توصیف کرده بود، همان عیسی بود.

قلب این دو آیه جانشینی است. عیسی فقط در کنار ما رنج نکشید، بلکه گناهان ما را در بدن خودش حمل کرد. آنچه را که ما بدهکار بودیم برداشت، به صلیب برد و به تمامی پرداخت. کلمه‌ای که پطرس برای «چوب» به کار می‌برد همان کلمه‌ای است که در عهد عتیق برای چیز ملعون استفاده می‌شد. عیسی فقط اعدام نشد، بلکه داوطلبانه زیر لعنت رفت تا ما نرویم.

شفایی که پطرس از آن صحبت می‌کند بیشتر از اینکه درباره بیماری جسمی باشد، درباره شفای یک رابطه شکسته با خداست. گناه جدا می‌کند و صلیب بازمی‌گرداند. به خاطر کاری که عیسی کرد، ما می‌توانیم برگردیم، نه به عنوان غریبه، بلکه به عنوان کسانی که به شبانی تعلق دارند که واقعاً ما را می‌شناسد.

آن عبارت آخر ارزش دارد که امروز روی آن مکث کنیم: «شبان و نگهبان جان‌های شما». عیسی یک مراقب دور و بی‌تفاوت نیست، او بر عمیق‌ترین بخش وجود تو نظارت می‌کند.

اگر احساس می‌کنی که داری منحرف می‌شوی، خبر خوب ساده است: شبان از قبل دنبال تو می‌گردد. لازم نیست تنها راه برگشت را پیدا کنی.