تغییری که آرام آرام در ما شکل می‌گیرد

همه‌ی ما این را تجربه کرده‌ایم: وقتی زمان زیادی با کسی می‌گذرانیم، کم‌کم شبیه او می‌شویم. طرز حرف زدنش، عادت‌هایش، حتی نگاهش به دنیا، همه در ما اثر می‌گذارند. پولس رسول هم این را می‌دانست. در دوم قرنتیان باب سوم، از همین واقعیت ساده استفاده می‌کند تا چیز شگفت‌انگیزی درباره‌ی زندگی مسیحی بگوید.

پولس برای کلیسای قرنتس می‌نویسد و دو عهد را با هم مقایسه می‌کند. در عهد قدیم، موسی بعد از ملاقات با خدا مجبور بود صورتش را بپوشاند، چون مردم نمی‌توانستند درخشش جلالی را که از چهره‌اش می‌تابید تحمل کنند. اما در عهد جدید همه چیز فرق کرده است. روح خدا آمده و با خودش آزادی آورده، آزادی اینکه بدون هیچ پرده یا حائلی در حضور خدا بایستیم.

کلمه‌ی «بی‌حجاب» در آیه‌ی هجدهم خیلی مهم است. پولس فقط از یک تکه پارچه حرف نمی‌زند. منظورش این است که ما دیگر با شرم، احساس گناه، یا فاصله به خدا نزدیک نمی‌شویم. به خاطر مسیح، آن دیوار برداشته شده است. همان‌طور که هستیم می‌آییم، کاملاً دیده می‌شویم و کاملاً دوست داشته می‌شویم، و مستقیم به جلال خدا نگاه می‌کنیم.

اینجاست که معجزه‌ی آرامی اتفاق می‌افتد: نگاه کردن به او ما را تغییر می‌دهد. نه یک‌باره، نه در یک لحظه‌ی劇ماتیک، بلکه آرام آرام، از یک درجه‌ی جلال به درجه‌ی بعدی. این کار روح‌القدس است، نه تلاش خودمان. ما چشمانمان را به عیسی می‌دوزیم و اوست که ما را دگرگون می‌کند.

یعنی رشد معنوی بیشتر از اینکه به سخت‌تر تلاش کردن ربط داشته باشد، به نزدیک ماندن ربط دارد. دعا کن، کتاب‌مقدس بخوان، با ایمانداران دیگر جمع شو، و به روح‌القدس اعتماد کن که کاری را بکند که فقط او می‌تواند.

اگر احساس می‌کنی خیلی کند تغییر می‌کنی، دلسرد نشو. این کار واقعی است، حتی اگر آهسته باشد.
خدا هنوز کارش را با تو تمام نکرده است.