پناهگاهی که هرگز خراب نمی‌شود

بیشتر ما یک جایی داریم که وقتی زندگی سنگین می‌شود، می‌رویم آنجا. شاید یک اتاق ساکت، شاید آشپزخانه یک دوست قابل اعتماد، یا شاید یک پیاده‌روی در جایی که کسی پیدایمان نمی‌کند. ما ساخته شده‌ایم که دنبال پناه بگردیم. این غریزه به چیزی عمیق‌تر اشاره می‌کند.

مزمور ۹۱ با تصویر کسی شروع می‌شود که بهترین پناهگاه را پیدا کرده. کلمه‌ای که در اینجا به کار رفته، یعنی «ساکن شدن»، خیلی مهم است. این فقط یک سر زدن سریع نیست، یا دویدن به داخل در لحظه‌ای که همه چیز خراب شده. این توصیف کسی است که تصمیم گرفته آنجا زندگی کند، خانه‌اش را در حضور خدا بسازد. و نتیجه‌اش این است که او «می‌ماند» و در سایه خدای قادر مطلق آرام می‌گیرد. سایه یعنی آنقدر نزدیکی که نور را می‌بندی. خدا به همین اندازه به کسی که او را خانه‌اش می‌داند نزدیک است.

گمان می‌رود این مزمور در زمانی نوشته شده که خطر واقعی بود، شاید وقتی سربازان با جنگ روبرو بودند یا وقتی بیماری در شهر پخش می‌شد. نویسنده از یک جای امن شعر نمی‌سرود، بلکه یک اعلام شخصی و جسورانه می‌کرد: «تو پناهگاه من و قلعه من هستی». این دو کلمه معنای مشخصی داشتند. پناهگاه جایی بود که به آن فرار می‌کردی، و قلعه جایی بود که وقتی همه چیز بیرون در حال فروپاشی بود، محکم می‌ایستاد.

برای ما امروز، این یعنی اعتماد به خدا فقط یک ایده برای صبح یکشنبه نیست. این یک انتخاب روزانه است که قبل از هر چیز، قبل از گوشی، قبل از اخبار، قبل از اینکه نگرانی شروع کند، به سمت او برگردیم. فردا صبح که بیدار شدی، قبل از اینکه روز شلوغ شود، این کلمات را بلند بگو: «خدایا، تو پناهگاه من هستی. امروز به تو اعتماد می‌کنم».

همین قدم کوچک ایمانی، دقیقاً همان چیزی است که این مزمور تو را به آن دعوت می‌کند.