پناهگاهی که هرگز شکست نمی‌خورد

بعضی روزها احساس می‌کنی دنیا دارد از هر طرف فشارت می‌آورد. اخبار سنگین است، فشارها واقعی هستند، و با خودت فکر می‌کنی آیا اصلاً چیزی هست که بتوانی به آن تکیه کنی. این احساس تازه نیست. نبی ناحوم هم برای مردمی نوشت که همین سنگینی را می‌شناختند.

ناحوم در زمانی بسیار ترسناک به قوم یهودا فرستاده شد. امپراتوری آشور وحشیانه‌ترین قدرت نظامی دنیای باستان بود. آن‌ها پادشاهی شمالی اسرائیل را از بین برده بودند و یهودا زیر سایه‌ی تهدید آن‌ها زندگی می‌کرد. در دل همان تاریکی، خدا پیامی به ناحوم داد، و در قلب آن پیام این آیه نشسته است: «خداوند نیکو است، در روز تنگی پناهگاه است و کسانی را که به او توکل می‌کنند می‌شناسد.»

دقت کن که این آیه چقدر صادقانه است. نمی‌گوید سختی نخواهد آمد، بلکه می‌گوید خدا وقتی سختی می‌آید پناهگاه توست. پناهگاه در دوران قدیم جای راحتی نبود، بلکه دیوارهای ضخیمی بود که مردم وقتی دشمن پشت دروازه بود به آنجا پناه می‌بردند. خدا می‌گوید: من آن مکان برای تو هستم.

کلمه‌ای که به «می‌شناسد» ترجمه شده، معنای عمیق‌تری دارد. یعنی شخصاً دیده شدن، شناخته شدن. خدا فقط یک جمعیت از آدم‌های درمانده نمی‌بیند. او تو را می‌بیند. اسمت را می‌داند و حفاظتش شخصی است.

شرطی که در این آیه هست توکل است، نه کامل بودن. وقتی همه چیز را نمی‌دانی و جواب همه سوال‌هایت را نداری، فقط توکل کن. باید در سختی‌ها به سمت او برگردیم، نه از او دور شویم.

امروز، هر چیزی که فشارت می‌آورد، لازم نیست تنها باهاش کنار بیایی. به پناهگاه بدو. دقیقاً همان‌جایی که هستی را به خدا بگو.
او از قبل می‌داند، و او همیشه نیکو است.