در امنیت نگه داشته شده تا پایان

ترسی آرام در دل بسیاری از ایمانداران وجود دارد که کمتر کسی آن را به زبان می‌آورد: اگر به پایان نرسم چه؟ اگر خیلی دور بیفتم، خیلی بد شکست بخورم، یا خیلی طولانی گم شوم، و در آخر لایق ایستادن در برابر خدا نباشم؟

یهودا این دعای پایانی را برای کلیسایی می‌نویسد که زیر فشار بود. معلمان دروغین نفوذ کرده بودند، ایمان در بوته آزمایش بود، و برخی داشتند از راه منحرف می‌شدند. یهودا در میان این وضعیت واقعی و پیچیده، نه با هشدار، بلکه با اعلام ستایش سخن می‌گوید. هر ایمانداری را که نگران است از تکیه بر خودش باز می‌دارد و به خدا نشان می‌دهد.

عبارت کلیدی این است: خدا «قادر است شما را از لغزش نگه دارد». این کلمه «نگه داشتن» تصویر نگهبانی را در ذهن می‌آورد که مراقب است. تو با اراده خودت خودت را نگه نمی‌داری، بلکه خدا به طور فعال، با دقت، و پیوسته تو را نگه می‌دارد. هدف از این نگهداری شگفت‌انگیز است: اینکه تو را «بی‌عیب در حضور پرجلالش، با شادی بزرگ» تقدیم کند. نه اینکه به زور از در پشتی وارد شوی، نه اینکه پوشیده از شرم برسی، بلکه تقدیم شوی، بی‌نقص، با شادی، در برابر پدر.

این فقط به خاطر عیسی مسیح ممکن است. پارسایی اوست که تو را بی‌عیب می‌کند. کار تمام‌شده او بر صلیب است که به تو اجازه می‌دهد اصلاً در آن حضور پرجلال بایستی. نجات از روی فیض واقعاً تا خط پایان ادامه دارد.

پس وقتی آن ترس آرام سر بلند می‌کند، بدان که کجا باید آن را ببری. نه به پرونده خودت، بلکه به این خدایی که قادر است. امروز با او در دعا در میان بگذار: خداوندا، من نمی‌توانم خودم را نگه دارم، اما تو می‌توانی، و به تو اعتماد می‌کنم که این کار را بکنی.

جلال، عظمت، سلطه، و اقتدار او جای شک ندارد، و تعهد او برای رساندن تو سالم به خانه هم همینطور.