با هم، شایسته راه رفتن

وحدت از آنچه به نظر می‌رسد سخت‌تر است. دو نفر را کافی است مدتی در یک اتاق بگذارید تا تفاوت‌هایشان آشکار شود. حالا یک کلیسای کامل را تصور کنید، خانواده‌ای زیبا، پیچیده، و گاهی خسته‌کننده. پولس این را خوب می‌دانست.

وقتی پولس این کلمات را برای کلیسای افسس نوشت، در زنجیر بود. زندانی در روم، با هر دلیلی که داشت تا از رنج خودش بنویسد، اما به جای آن نوشت که آن‌ها با یکدیگر چطور رفتار می‌کنند. این چیز مهمی به ما می‌گوید: سلامت کلیسا برای او عمیقاً اهمیت داشت، حتی از پشت میله‌های زندان.

تعلیم او صریح است: شایسته دعوتتان راه بروید. سپس توضیح می‌دهد که این راه رفتن چه شکلی دارد: فروتنی، ملایمت، صبر، و محبتی که دیگران را تحمل می‌کند. توجه کنید که هیچ‌کدام از این‌ها جلوه‌ای ندارند، بلکه انتخاب‌های آرام و روزانه هستند. فروتنی یعنی واقعاً دیگران را مهم بدانی، نه اینکه فقط تواضع نشان دهی. ملایمت یعنی به جای سختی، با مراقبت پاسخ دهی. صبر یعنی وقتی کسی حوصله‌ات را سر می‌برد، باز هم پایبند بمانی. و تحمل یکدیگر در محبت یعنی فقط به خاطر اینکه کسی سخت است، از او دست نکشی، چون اکثر ما همین‌طور هستیم.

هدف وحدت است، اما پولس در اینجا دقیق است. نمی‌گوید وحدت بسازید، بلکه می‌گوید آن را حفظ کنید. روح‌القدس از طریق مسیح ایمانداران را به هم پیوند داده، وظیفه ما این است که از آنچه خدا ساخته مراقبت کنیم، از طریق پیوند صلح.

این هفته به کلیسایت فکر کن. آیا رابطه‌ای هست که سرد شده؟ سوءتفاهمی که هرگز حل نشده؟ کسی که بی‌سروصدا از او دوری کرده‌ای؟ کلمات پولس دقیقاً همانجا فرود می‌آیند. راه رفتن شایسته فقط عبادت شخصی نیست، بلکه در میان آدم‌ها اتفاق می‌افتد، در اصطکاک یک جامعه واقعی.

امروز از خدا بخواه که فیضی به تو بدهد تا یک قدم کوچک به سوی وحدت برداری. دست دراز کن. خوب گوش بده. ملایمت را بر حق داشتن ترجیح بده.