زندگی‌ای که ارزش الگو گرفتن دارد

سن و سال شرط امانت‌داری نیست. شاید این حرف واضح به نظر برسد، اما با طرز فکر معمول ما فرق دارد. اغلب فکر می‌کنیم که حکمت، نفوذ و اعتبار فقط با گذشت سال‌ها و پیر شدن به دست می‌آیند. تیموتائوس، همکار جوان رسولانه، احتمالاً این فشار را خوب می‌شناخت.

پولس این نامه را حدود سال ۶۲ میلادی به تیموتائوس نوشت. تیموتائوس در آن زمان رهبری کلیسای افسس را بر عهده داشت، جماعتی بزرگ و پیچیده که پر بود از مردان و زنان مسن‌تری که شاید اقتدار او را زیر سؤال می‌بردند. او احتمالاً اواخر دهه بیست یا اوایل دهه سی زندگی‌اش بود و در فرهنگی خدمت می‌کرد که ارشدیت را بسیار ارزشمند می‌دانست. توصیه پولس صریح بود: نگذار کسی به خاطر جوانی‌ات تو را کوچک بشمارد، بلکه بگذار زندگی‌ات به جای تو حرف بزند.

پنج حوزه‌ای که پولس نام می‌برد ارزش دارند که روی آن‌ها مکث کنیم: گفتار، رفتار، محبت، ایمان و پاکی. اینها دستاوردهایی نیستند که بعد از سال‌ها خدمت به دست بیایند، بلکه انتخاب‌های روزانه‌ای هستند که همین الان برای هر ایمان‌داری، جوان یا پیر، در دسترس است. یک نوجوان می‌تواند کلام مهربان انتخاب کند، یک دانشجو می‌تواند وقتی کسی نگاهش نمی‌کند درستکار باشد، یک پدر یا مادر جوان می‌تواند خانواده کلیسایی‌اش را با صبر و سخاوت دوست بدارد.

این هسته اصلی پیام پولس است: زندگی تو پیش از آنکه دهانت را باز کنی، پیامی دارد. مردم همیشه نگاه می‌کنند، و زندگی‌ای که آرام و بی‌ادعا مسیح را منعکس می‌کند بلندتر از هر عنوان و مقامی صحبت می‌کند.

چارلز اسپرجن یک بار نوشت: «خوی نیکو بهترین سنگ قبر است. کسانی که دوستت داشتند و از تو کمک گرفتند، تو را به یاد خواهند آورد.» نمونه تیموتائوس از هر بحثی درباره سنش ماندگارتر بود.

پس این سؤال ساده را با خودت به امروز ببر: اگر کسی زندگی تو را از نزدیک زیر نظر داشت، درباره هر کدام از آن پنج حوزه‌ای که پولس نام برده چه می‌گفت؟ رشد از همین‌جا شروع می‌شود.