وقتی مرگ پیروز نمی‌شود

مرتا کنار یک قبر ایستاده بود. برادرش لعازر چهار روز بود که مرده بود و او دنبال یک بحث الهیاتی نبود، فقط درد داشت.
عیسی در همان لحظه‌ی غم، چیزی گفت که همه چیز را عوض کرد: «من قیامت و حیات هستم.»

دقت کنید که نگفت «روزی قیامت را می‌آورم»، گفت «من قیامت هستم.» زمان حال. درست روبه‌روی زنی داغدار، کنار قبری در حومه‌ی بیت‌عنیا.

این لحظه در یوحنا ۱۱ درست در میانه‌ی خدمت عیسی اتفاق می‌افتد، کمی پیش از مرگ و قیامت خود او. عیسی فقط حرف نمی‌زد، بلکه داشت آماده می‌شد همان راهی را برود که لعازر رفته بود و از آن سوی آن بازگردد. آنچه به مرتا گفت، پیش‌نمایشی بود از آنچه می‌خواست ثابت کند.

ادعایی که مطرح کرد جسورانه است. بله، مؤمنان از نظر جسمانی می‌میرند، اما مرگ جسمانی آخرین حرف نیست. حیاتی که عیسی می‌دهد عمیق‌تر از ضربان قلب است، این یک پیوند با خود خداست که هیچ قبری نمی‌تواند آن را قطع کند.

عیسی یک سؤال مستقیم از مرتا پرسید: «آیا به این ایمان داری؟»
امروز هم همین سؤال را از ما می‌پرسد.

این سؤال درباره‌ی رفتن به کلیسا یا تلاش اخلاقی نیست، بلکه درباره‌ی اعتماد است. آیا باور داری که عیسی بر مرگ اقتدار دارد؟ آیا باور داری که زندگی‌ات، زندگی واقعی‌ات، در دستان اوست؟

اگر الان در غم هستی، یا از مرگ خودت می‌ترسی، یا کنار کسی نشسته‌ای که دوستش داری و رنج می‌کشد، عیسی در آن لحظه غایب نیست. او درست همانجا ایستاده که مرتا ایستاده بود و همان سؤال را می‌پرسد.

لازم نیست جواب همه چیز را داشته باشی، مرتا هم نداشت. اما می‌توانی به همان یک سؤالی که او می‌پرسد جواب بدهی: «آیا به این ایمان داری؟»
همین یک جواب کافی است که همه چیز را عوض کند.