نجات‌یافته و شکل‌گرفته به لطف فیض

بیشتر ما انرژی زیادی صرف به‌دست آوردن چیزها می‌کنیم. حقوقمان را کسب می‌کنیم، اعتبارمان را می‌سازیم، جایگاهمان را در زندگی پیدا می‌کنیم. پس وقتی پیش خدا می‌آییم، طبیعی به نظر می‌رسد که فکر کنیم باید رابطه با او را هم به همین شکل به دست بیاوریم.

اما پولس این طرز فکر را یکجا متوقف می‌کند.

پولس به ایمانداران شهر افسس می‌نویسد، شهری که مردمش با انجام مراسم و قربانی‌ها سعی می‌کردند خدایان را راضی نگه دارند. او یک چیز را کاملاً روشن می‌کند: نجات پاداش رفتار خوب نیست. نجات یک هدیه است. برای آن زحمت نکشیدی، پس نمی‌توانی به خاطرش فخر بفروشی. خدا آن را رایگان داده، از راه ایمان دریافت می‌شود، و حتی همین ایمان هم چیزی است که او ممکن ساخته است.

کلمه یونانی که در آیه ۱۰ به «صنع» یا «اثر» ترجمه شده، «پویِما» است، همان ریشه‌ای که کلمه «شعر» از آن می‌آید. تو شعر خدا هستی، اثر دست او،걸شاهکار در حال شکل‌گیری. این تعریف و تمجید نیست، بلکه بیان این واقعیت است که چه کسی تو را آفریده. نکته مهم این نیست که این شعر چقدر زیباست، بلکه این است که شاعر چقدر توانا و ماهر است.

اینجاست که موضوع عملی می‌شود. آیه ۱۰ می‌گوید خدا اعمال نیک را «از پیش» برای ما آماده کرده. قبل از اینکه امروز صبح از خواب بیدار شوی، خدا فرصت‌هایی را برایت ترتیب داده بود تا محبتش را نشان دهی، به کسی خدمت کنی، کلام مهربانی بگویی، یا سخاوتمند باشی. این کارها را نمی‌کنیم تا نجات پیدا کنیم. این کارها را می‌کنیم چون نجات یافته‌ایم و چون آن استاد هنرمند هنوز دارد روی ما کار می‌کند.

پس امروز به دنبال این لحظه‌ها باش. همکاری که دلسرد به نظر می‌رسد، همسایه‌ای که به کمک نیاز دارد، دوستی که باید بشنود خدا دوستش دارد. اینها اتفاقی نیستند، قرارهایی هستند که همان کسی گذاشته که تو را نجات داد و هنوز دارد شکلت می‌دهد.

در فیضی که نجاتت داد آرام بگیر. سپس در هدفی که آن فیض برایت ساخته قدم بردار.