اشک‌هایی که برداشت می‌شوند

غم و کار کردن معمولاً با هم جور نیستند. وقتی شکسته می‌شویم، تمایل داریم بایستیم. عقب می‌کشیم. صبر می‌کنیم تا درد بگذرد، بعد دوباره تلاش کنیم. اما مزمور ۱۲۶ تصویری می‌دهد که کاملاً برخلاف این غریزه است: کشاورزی که با اشک به مزرعه می‌رود و باز هم بذر می‌پاشد.

این مزمور برای قوم اسرائیل نوشته شده بود که از تبعید بابل بازمی‌گشتند. بعد از دهه‌ها اسارت، خدا مردمش را به خانه برگرداند. آیه اول می‌گوید که مثل خواب به نظر می‌رسید. اما سرزمین هنوز زخم داشت و کار بازسازی سخت و واقعی بود. اشک‌هایی که در این آیات می‌بینیم، فقط غم شخصی نیستند. اشک کسانی است که از سختی گذشته‌اند و هنوز بار سنگینی بر دوش دارند، حتی وقتی که دوباره سر کار می‌روند.

تصویر کاشتن با اشک، دعوت به تحمل بی‌صدای درد نیست. این یک وعده است: تلاش وفادارانه در فصل‌های دردناک هرگز هدر نمی‌رود. کشاورز صبر نمی‌کند تا حالش بهتر شود و بعد بکارد. با اشک بیرون می‌رود، بذر در دست، با این اعتماد که زمین کار خودش را می‌کند. و خدا وعده می‌دهد: با آواز برمی‌گردد، با دست‌های پر.

زندگی وفادارانه اغلب همین شکل را دارد. برای دوستی دعا می‌کنی که تغییری در او نمی‌بینی، اما دعا را ادامه می‌دهی. در خدمتی کار می‌کنی که بی‌ثمر به نظر می‌رسد، اما باز هم می‌آیی. انجیل را با کسی در میان می‌گذاری که پشت می‌کند و می‌رود، اما تو دست برنمی‌داری. با اشک می‌کاری.

خدا آن بذرها را هدر نمی‌دهد. برداشت از آنِ اوست و زمان‌بندی‌اش کامل است.

اگر الان در فصل سختی هستی، هنوز داری پیش می‌روی، هنوز می‌کاری حتی با دلی سنگین، دل قوی دار. وقت درو کردن می‌رسد. امروز بیرون برو، بذر در دست، و به خدایی اعتماد کن که عزا را به شادی تبدیل می‌کند.