آتش ایمان را روشن نگه دار

هیچ‌کس با این هدف شروع نمی‌کند که ایمانش سرد شود. این اتفاق آرام و بی‌سروصدا می‌افتد، درست مثل آتشی که وقتی دیگر هیزم به آن نمی‌دهی، کم‌کم خاموش می‌شود. یک روز می‌فهمی که آن گرما رفته، اما نمی‌توانی بگویی دقیقاً کِی رفت.

پولس این کلمات را در رومیان ۱۲ می‌نویسد، جایی که دارد توضیح می‌دهد یک زندگی متحول‌شده در عمل چه شکلی دارد. او تازه کلیسای روم را تشویق کرده که خودشان را به عنوان قربانی زنده تقدیم کنند و ذهنشان تجدید شود. حالا وارد جزئیات می‌شود. عادت‌های کوچک روزانه‌ای را فهرست می‌کند که این تجدید را زنده نگه می‌دارند: پرشور ماندن، شادمان ماندن، صبور ماندن، در دعا ماندن، و سخاوتمند ماندن.

دقت کن که پولس نمی‌گوید «احساس هیجان نسبت به خدا داشته باش.» می‌گوید به خدمت ادامه بده، به دعا ادامه بده، به بخشیدن ادامه بده. آتش با عمل کردن زنده می‌ماند، نه فقط با احساس. شور و اشتیاق اول یک انتخاب است، بعد یک احساس.

عبارت «در دعا پایدار باشید» در میان این فهرست قرار دارد و این تصادفی نیست. دعا همان نقطه‌ای است که تلاش ما با قدرت خدا به هم وصل می‌شود. وقتی امید سخت می‌شود و سختی‌ها فشار می‌آورند، دعا است که ما را سر پا نگه می‌دارد. وقتی انرژی طبیعی‌مان تمام می‌شود، شادی‌مان در دعا دوباره پر می‌شود.

پولس در پایان چیزی کاملاً عملی می‌گوید: با مؤمنانی که نیاز دارند سهیم شوید و خانه‌تان را به روی آن‌ها باز کنید. زندگی روحانی هرگز فقط بین تو و خدا نیست، به بیرون جاری می‌شود. سخاوت و مهمان‌نوازی چیزهای اضافه‌ای نیستند که روی ایمان گذاشته می‌شوند. آن‌ها بخشی از همان چیزی هستند که ایمان وقتی درست کار می‌کند به نظر می‌رسد.

امروز نگاهی به آتش ایمانت بینداز. آیا هنوز می‌سوزد؟ اگر کم‌رنگ شده، نیازی به یک تجربه بزرگ و劇ماتیک نداری تا دوباره روشنش کنی. فقط به قدم بعدی کوچک وفاداری نیاز داری: دعا کن، ببخش، دری را باز کن، به کسی خدمت کن.
وقتی آتش را مراقبت کنی، دوباره شعله‌ور می‌شود.