محبتی که می‌پوشاند و خدمت می‌کند

محبت عمیق به دیگران در حرف زیباست، اما وقتی نوبت به عمل می‌رسد، داستان فرق می‌کند. پطرس این کلمات را برای مسیحیانی نوشت که پراکنده بودند، آزار می‌دیدند و در دنیایی خصمانه زندگی می‌کردند. فشار از بیرون بود، اما تنش‌ها از درون هم واقعی بودند. آدم‌های خسته زود از کوره در می‌روند، آدم‌های پر از استرس شکایت می‌کنند، و آدم‌های زخمی گاهی به هم آسیب می‌زنند. پطرس این را می‌دانست و به همین خاطر بود که آنچه نوشت را نوشت.

«پیش از هر چیز، یکدیگر را عمیقاً دوست بدارید.» کلمه‌ای که پطرس برای «عمیقاً» به کار می‌برد تصویر عضله‌ای را در ذهن می‌آورد که تا آخرین حد کشیده شده. این محبت راحت و بی‌دردسر نیست، بلکه محبتی است که حتی وقتی هزینه دارد، ادامه می‌دهد.

اما اینجا یک نکته شگفت‌انگیز هست: پطرس می‌گوید این محبت «گناهان بسیاری را می‌پوشاند.» منظورش این نیست که اشتباهات جدی را نادیده بگیریم یا素وانمود کنیم مشکلی وجود ندارد. او از امثال ۱۰:۱۲ می‌گیرد که می‌گوید محبت آتش هر رنجشی را شعله‌ور نمی‌کند. محبت عمیق انتخاب می‌کند که فهرستی از هر کوچکی، هر شکست، هر ناامیدی نگه ندارد. همان‌طور که فیض دریافت کرده، فیض می‌بخشد.

بعد پطرس عملی می‌شود. به این ایمانداران می‌گوید بدون غرغر مهمان‌نواز باشند و از賜هایشان برای خدمت به یکدیگر استفاده کنند. محبت واقعی در چیزهای کوچک و بی‌جلال خودش را نشان می‌دهد: یک وعده غذا با هم، یک در که باز می‌شود، یک استعداد که آزادانه تقدیم می‌شود. وارن ویرزبی زمانی نوشت: «زندگی مسیحی زمین بازی نیست، میدان جنگ است. اما ما همه چیزی که برای پیروزی نیاز داریم را داریم.» آن «همه چیز» شامل賜هایی می‌شود که خدا در هر کدام از ما گذاشته، نه برای راحتی خودمان، بلکه برای یکدیگر.

امروز از خودت بپرس: آیا کسی هست که در ذهنت داری حسابش را نگه می‌داری؟ آیا استعداد یا賜ای هست که داری از آن دریغ می‌کنی؟ عمیقاً دوست بدار. آزادانه خدمت کن. این است آن چیزی که خدا از ما می‌خواهد.