زحمتی که تا ابد می‌ماند

بعضی روزها احساس می‌کنی هر کاری که می‌کنی فایده‌ای ندارد. در خاموشی خدمت می‌کنی، با سخاوت می‌بخشی، با ایمان دعا می‌کنی، اما دنیا بدون اینکه توجهی کند به راه خودش ادامه می‌دهد. این احساس واقعی است، و پولس رسول مستقیماً به همین موضوع پرداخته است.

اول قرنتیان ۱۵ فصلی درباره رستاخیز است. پولس در پنجاه و هفت آیه ثابت می‌کند که عیسی از مردگان برخاست و رستاخیز او رستاخیز ما را هم تضمین می‌کند. سپس در آیه ۵۸ با کلمه «پس» به نتیجه می‌رسد: چون رستاخیز واقعی است، زحمت تو بیهوده نیست. این منطق ساده است، اما همه چیز را تغییر می‌دهد.

ایمانداران قرنتس در شهری پر سر و صدا زندگی می‌کردند که همه دنبال جایگاه و شهرت بودند. خدمت به مسیح بدون اینکه کسی ببیند یا تحسین کند، احتمالاً برای بعضی از آن‌ها بی‌معنا به نظر می‌رسید. پولس به آن‌ها می‌گوید محکم بایستند، ادامه دهند و بهترین خود را به کار خدا بدهند. نه به خاطر اینکه نتایج همیشه دیده می‌شود، بلکه به خاطر اینکه پایه‌ای که زیر پایشان است تکان نمی‌خورد. دقت کن که پولس چه وعده‌ای نمی‌دهد. نمی‌گوید زحمتت همیشه تحسین می‌شود، یا نتایج زود می‌آید، یا مردم از تو تشکر می‌کنند. می‌گوید زحمتت «بیهوده نیست».
این وعده رستاخیز است. آنچه در مسیح انجام می‌دهی تا ابد طنین می‌اندازد، حتی وقتی نمی‌توانی آن را ببینی.

یعنی معلم مدرسه یکشنبه که برای کلاسی با سه بچه با دقت آماده می‌شود، کار ابدی انجام می‌دهد. کسی که به همسایه تنها سر می‌زند، کسی که برای فهرستی از اسامی که هیچ‌کس نمی‌بیند دعا می‌کند، داوطلبی که سال به سال بدون هیچ تقدیری حاضر می‌شود، هیچ‌کدام از این‌ها هدر نمی‌رود.

امروز از خدا بخواه که عزمت را برای خدمت پایدار و وفادارانه تازه کند. نه برای اینکه مورد تحسین قرار بگیری، بلکه به خاطر اینکه آن که از قبر برخاست هر عمل محبتی را که به نام او انجام می‌شود می‌بیند و آن را به حساب می‌آورد.