خدایی که تغییر نمی‌کند

بیشتر چیزهای زندگی با گذشت زمان عوض می‌شوند. دوستی‌ها سرد می‌شوند، قول‌ها فراموش می‌شوند، حتی احساس ما نسبت به خدا هم گاهی بالا و پایین می‌رود. اما ملاکی ۳:۶ یک حقیقت محکم را اعلام می‌کند: خداوند تغییر نمی‌کند.

ملاکی برای مردمی می‌نوشت که دل‌هایشان سرد شده بود. آن‌ها هنوز مراسم دینی را انجام می‌دادند، اما قلبشان از خدا دور شده بود. نه یک‌دفعه، بلکه آرام آرام، نسل به نسل، از فرمان‌های او فاصله گرفته بودند. حالا از دور می‌ایستادند و نمی‌دانستند چطور راه برگشت را پیدا کنند.

جواب خدا هم صادقانه بود و هم مهربانانه. او صریح گفت که چقدر دور شده‌اند، اما بعد دری را باز کرد: «به سوی من بازگردید، و من هم به سوی شما بازخواهم گشت.» این یک وعده شگفت‌انگیز است. نگفت «اول ثابت کن که جدی هستی» یا «اول جبران کن.» فقط گفت بازگرد. راه خانه کوتاه است، چون خدا جایش را عوض نکرده.

ثابت بودن خدا فقط یک مفهوم الهیاتی نیست که آن را کنار بگذاریم. این همان زمینی است که توبه روی آن ممکن می‌شود. اگر خدا بی‌ثبات بود، چه کسی جرئت می‌کرد برگردد؟ اگر رحمت او تاریخ انقضا داشت، چرا کسی تلاش می‌کرد؟ اما او دیروز و امروز یکسان است و دعوتش همچنان پابرجاست.

A.W. Tozer یک بار گفت که مهم‌ترین چیز درباره ما این است که وقتی به خدا فکر می‌کنیم، چه تصویری در ذهنمان شکل می‌گیرد. این حرف ارزش دارد که روی آن فکر کنیم. اگر خدا را کسی تصور کنیم که از دست ما ناراحت است، یا از ما دور شده، یا دیگر کاری به کارمان ندارد، هرگز از آن در باز قدم نمی‌گذاریم. اما وقتی او را آن‌طور که واقعاً هست ببینیم، ثابت، صبور، و منتظر بازگشت ما، توبه دیگر شبیه مجازات نیست. بیشتر شبیه آرامش است.

امروز، هر جا که دور شده باشی، خدا هنوز آنجاست. به سمت او برگرد. او از قبل به سمت تو برگشته.