وقتی خدا آنچه را که از دست دادی بازمی‌گرداند

شرم حافظه‌ای قوی دارد. یادت می‌آورد که چه داشتی و از دست دادی، چه ساختی و فرو ریخت، چه وعده‌ای به تو داده شد و هرگز محقق نشد. برای قوم اسرائیل در روزگار یوئیل، این شرم کاملاً واقعی بود. ملخ‌ها زمین را خالی کرده بودند و مزارعی که روزی خانواده‌ها را سیر می‌کردند، حالا بایر و خشک بودند.

قوم با خود می‌اندیشیدند که شاید خدا آن‌ها را فراموش کرده، اما کلام خدا از زبان یوئیل شگفت‌انگیز و پر از مهربانی است. خدا فقط وعده غذا نمی‌دهد، بلکه وعده سیری، پری و چیزی حتی گران‌بهاتر می‌دهد: پایان یافتن شرم. در همین دو آیه، دو بار خدا می‌گوید: «قوم من دیگر هرگز شرمنده نخواهند شد.» این تکرار تصادفی نیست. خدا می‌خواهد این کلام به دلت بنشیند و عمیق در درونت جا بگیرد.

حقیقت اصلی اینجا فقط این نیست که خدا تأمین می‌کند، بلکه این است که خدا حاضر است. «خواهید دانست که من در میان اسرائیل حاضرم و من یهوه خدای شما هستم و غیر از من خدایی نیست.» بازگشت و ترمیم فقط به این معنا نیست که چیزهایت را پس بگیری، بلکه یعنی دوباره خدا را بشناسی، از نزدیک، بدون آن فاصله‌ای که درد و گناه ایجاد می‌کنند. وقتی خدا بازمی‌گرداند، رابطه را بازمی‌گرداند، نه فقط شرایط را.

مارتین لوتر این را از تجربه سخت زندگی‌اش فهمیده بود. هر چیزی که در دستان خودش نگه داشت، سرانجام از دست داد. اما هر چیزی که به دستان خدا سپرد، همچنان داشت. این حقیقتی است که ارزش دارد امروز با آن بنشینی و فکر کنی.

الان چه چیزی را محکم چنگ زده‌ای و می‌ترسی که اگر رهایش کنی، برای همیشه از دست برود؟ وعده یوئیل چیز دیگری می‌گوید: آنچه به دستان خدا سپرده می‌شود، ماندگار است. ضررها و شکست‌هایت را پیش او بیاور. شرمت را پیش او بیاور. او خدایی نیست که دور بایستد. او حاضر است و هنوز هم بازمی‌گرداند.