رحمتی که قبل از هر کاری به تو رسید

بیشتر ما تمام عمرمان را صرف می‌کنیم تا چیزی را به دست بیاوریم که خدا از همان ابتدا رایگان به ما داده است.

پولس رساله‌اش به تیتوس را برای یک شبان جوان نوشت که در جزیره کرت خدمت می‌کرد. کرت جایی بود با فرهنگی سخت و مردمی دشوار. پولس می‌خواست تیتوس و مؤمنان آن جماعت چیزی را بفهمند که همه چیز را تغییر می‌داد: جایگاه آن‌ها نزد خدا هیچ ربطی به تلاش‌هایشان یا رفتارشان نداشت.

«او ما را نجات داد، نه به خاطر کارهای نیکی که کرده بودیم، بلکه به خاطر رحمت خودش.» این حرف شگفت‌انگیزی است چون کاملاً برخلاف چیزی است که ذاتاً باور داریم. ما فکر می‌کنیم آدم‌های خوب پاداش می‌گیرند و آدم‌های بد هم نتیجه کارشان را می‌بینند. اما انجیل اینطور کار نمی‌کند. خدا به پرونده زندگی تو نگاه نکرد تا ببیند آیا به اندازه کافی کار خوب کرده‌ای یا نه. او به نیاز تو نگاه کرد و تصمیم گرفت عمل کند.

محور این آیه، رحمت است. خدا ما را دقیقاً همانطور که هستیم می‌بیند، با تمام کمبودها و لغزش‌هایمان، و با این حال انتخاب می‌کند که نجات بدهد. «شستشوی تولد نو» که پولس از آن صحبت می‌کند به تعمید آب اشاره ندارد که بخواهد چیزی را کسب کند. بلکه به آن تجدید کامل اشاره دارد که وقتی روح‌القدس در زندگی کسی ساکن می‌شود اتفاق می‌افتد. چیزی کهنه شسته می‌شود و چیزی نو آغاز می‌شود. این کار خداست، از اول تا آخر.

این موضوع برای زندگی امروز تو اهمیت زیادی دارد. اگر نجات با تلاش به دست می‌آمد، همیشه نگران بودی و همیشه از خودت می‌پرسیدی که آیا به اندازه کافی کار کرده‌ای یا نه. اما وقتی نجات از روی رحمت است، می‌توانی آرام باشی. می‌توانی از روی سپاسگزاری خدمت کنی، نه از روی ترس. می‌توانی درباره اشتباهاتت صادق باشی چون جایگاهت نزد خدا به پنهان کردن آن‌ها بستگی ندارد.

ما از آنچه هرگز حاضر بودیم قبول کنیم شکسته‌تریم، و بیشتر از آنچه هرگز جرأت امیدواری داشتیم دوست داشته شده‌ایم. این انجیل است. این همان رحمتی است که پولس از آن صحبت می‌کند. امروز آن را بپذیر.