پیش از آغاز، خدا بود

علم به ما می‌گوید که جهان یک نقطه‌ی شروع داشته است. نظریه‌ی مهبانگ، که امروز بیشتر دانشمندان آن را می‌پذیرند، از لحظه‌ای سخن می‌گوید که در آن همه چیز، ماده، انرژی، فضا و زمان، ناگهان از هیچ پدیدار شد. این سوال برای بسیاری پیش می‌آید: قبل از آن لحظه چه بود؟ انجیل یوحنا با پاسخی شگفت‌انگیز شروع می‌شود.

یوحنا با سه کلمه‌ی ساده آغاز می‌کند: «در ابتدا». او ما را به همان اول کتاب پیدایش برمی‌گرداند، جایی که خدا با کلامش نور و حیات را در دل خلأ خواند. اما یوحنا یک قدم فراتر می‌رود. پیش از آنکه خلقت آغاز شود، کلام از پیش وجود داشت. عیسی، پسر ازلی خدا، مخلوق نیست. او بعداً به داستان اضافه نشد، بلکه پیش از آغاز داستان آنجا بود و دلیل اصلی شروع آن هم خود اوست. «همه چیز به‌وسیله‌ی او آفریده شد و بدون او هیچ چیزی آفریده نشد."

این فقط تاریخ نیست، این تفکر مسیحی است که در قالب شعر بیان شده. هر دانشمند صادقی که ردپای جهان را به عقب دنبال می‌کند، در نهایت به یک مرز می‌رسد، نقطه‌ای که ابزارها و معادلاتش دیگر کارایی ندارند. مسیحیان باور دارند که آن سوی این مرز، سکوت و خلأ نیست. یک شخص است. خدایی که پیش از زمان وجود داشت، که با اراده و محبت آفرینش را به وجود آورد. موجودی که بیرون از فضا و زمان است، شخصی است چون تصمیم گرفت همه چیز را بیافریند، و حاکم مطلق است دقیقاً به همین دلیل.

اینجاست که موضوع برای ما شخصی‌تر می‌شود. اگر خدا همه چیز را از هیچ آفرید، تو را هم از روی تصادف نیافرید. تو یک ترکیب اتفاقی از اتم‌ها نیستی که به‌طور شانسی صاحب ضربان قلب شده باشی. تو توسط همان کلامی طراحی شدی که ستاره‌ها را در جای خود قرار داد. آگوستین، یکی از پدران اولیه‌ی کلیسا، این را عمیقاً درک کرده بود. جستجوی بی‌قرار او در میان فلسفه و لذت‌های دنیا سرانجام او را به این درک رساند که دل انسان یک اشتیاق درونی دارد که تنها آفریننده‌اش می‌تواند آن را برآورده کند.

اگر امروز این بی‌قراری را در خودت حس می‌کنی، از آن فرار نکن. بگذار تو را به سوی کسی ببرد که پیش از همه چیز بود و تو را برای خودش آفرید.