خدا در جسم، در میان ما

هیچ‌کس انتظار نداشت خدا این‌گونه ظهور کند.

قوم یهود قرن‌ها منتظر مسیح بودند. آن‌ها یک پادشاه می‌خواستند، با لشکر و تخت و قدرتی که همه دنیا ببینند. اما خدا به شکل یک نوزاد آمد، در آخوری به دنیا آمد و پسر یک نجار بود. یوحنا در ابتدای انجیلش، عیسی را در ابدیت ریشه می‌دهد و او را «کلام» می‌نامد، همان کلامی که پیش از آغاز زمان وجود داشت و همه چیز به وسیله او آفریده شد. سپس در یک جمله شگفت‌انگیز می‌گوید که آن کلام جسم شد.

این قلب مسیحیت است. خدا دور نماند. پیام یا نشانه‌ای نفرستاد. خودش آمد. بر جاده‌های خاکی راه رفت، سر سفره گناهکاران نشست، بیماران را لمس کرد، بر سر قبری گریست و مستقیم در چشم مردم نگاه کرد. یوحنا و شاگردان دیگر این‌ها را با چشم خود دیدند. جلال او را دیدند، نه جلال یک خدای دور و دست‌نیافتنی، بلکه جلال نزدیک و شخصی یک پدر که محبت می‌کند.

چرا آمد؟ نه فقط برای تعلیم، هرچند با حکمتی کامل تعلیم داد. نه فقط برای اینکه نشان دهد چطور زندگی کنیم، هرچند زندگی‌ای کرد که ما هرگز به تنهایی نمی‌توانستیم. او آمد تا خودش را بدهد. همان فیض و حقیقتی که یوحنا در عیسی دید، مستقیم به سوی صلیب اشاره می‌کرد. عیسی جسم پوشید تا بتواند به جای ما بمیرد، آن قربانی کامل و یگانه‌ای که واقعاً می‌توانست گناه را پاک کند. آنچه شریعت فقط به آن اشاره می‌کرد، عیسی به تمامی به انجام رساند.

سی.اس. لوئیس یک بار گفت که به مسیحیت ایمان دارد نه فقط به این دلیل که آن را می‌بیند، بلکه به این دلیل که با آن همه چیز دیگر را می‌بیند. این کار تجسم است. وقتی بفهمی که خدا آنقدر تو را دوست داشت که یکی از ما شد، بقیه زندگی شروع می‌کند معنا پیدا کند.

امروز بگذار این حقیقت در دلت جا بگیرد. خدای کائنات در میان ما راه رفت. و هنوز هم با کسانی که به او اعتماد می‌کنند همراه است.