دیده شد، تأیید شد، و فرستاده شد تا بگوید

یحیای تعمیددهنده یک وظیفه داشت و آن را خوب می‌دانست. او خودش ماجرا نبود، او شاهد بود.

در یوحنا ۱:۳۲-۳۷، می‌بینیم که او این وظیفه را با وضوح و شجاعت انجام داد. وقتی روح از آسمان مثل کبوتری فرود آمد و بر عیسی قرار گرفت، یحیی آن را دید. نه فقط یک لحظه‌ی زیبا، بلکه یک تأیید واقعی. خدا به او گفته بود که هر کس روح بر او قرار گیرد، پسر خداست. و حالا این اتفاق درست جلوی چشمانش می‌افتاد. پس یحیی سخن گفت، اشاره کرد و به شاگردان خودش گفت: «ببینید، این است بره‌ی خدا.» و چون این را صادقانه و بدون تردید گفت، دو نفر از شاگردانش او را رها کردند و به دنبال عیسی رفتند.

این چیز کمی نیست. یحیی پیروانش را واگذار کرد، چون هدفش این نبود که برای خودش جایگاهی بسازد. او می‌خواست پلی بسازد به سوی کسی که واقعاً نجات می‌دهد.

حقیقت اصلی اینجاست: قرار گرفتن روح‌القدس بر عیسی فقط یک لحظه‌ی دلنشین نبود، یک اعلام عمومی بود. روح آنچه را که پدر در رود اردن اعلام کرده بود تأیید کرد، که این مرد پسر خداست. یحیی این را دید، باور کرد و گذاشت که زندگی و کلامش را تغییر دهد. تمام هدف او این بود که عیسی را معرفی کند، نه خودش را.

برای ما هم همین روح الان در درون هر ایمانداری زندگی می‌کند. ما روح را فقط برای آرامش شخصی خودمان نمی‌گیریم، بلکه او را می‌گیریم تا شاهد باشیم، درست مثل یحیی. ما مردم را به سوی عیسی راهنمایی می‌کنیم و شیوه‌ی زندگی ما به عنوان مسیحیان نشان می‌دهد که به چه کسی خدمت می‌کنیم. این همان چیزی است که میوه‌ی روح می‌نامیم.

جان وسلی این نگرش را خوب توصیف کرده است. کلمات او درباره‌ی اینکه تا جایی که می‌توانیم خیر برسانیم، به هر روشی که می‌توانیم، به هر کسی که می‌توانیم، تا هر وقت که می‌توانیم، زندگی‌ای را توصیف می‌کند که خیلی شبیه یحیای تعمیددهنده است. وفادار، گسترده، و همیشه اشاره‌کننده به فراتر از خودمان.

امروز در زندگی شما چه کسی هست که نیاز دارد او را به سوی عیسی راهنمایی کنید؟