هر جا عیسی باشد، شادی شروع می‌شود

هیچ‌کس دوست ندارد میزبانی باشد که جشنش نیمه‌کاره تمام شود. در فرهنگ یهودی قرن اول، تمام شدن شراب در عروسی فقط یک خجالت ساده نبود، بلکه یک شکست اجتماعی بود که می‌توانست سال‌ها دامن یک خانواده را بگیرد. درست در همین لحظه‌ی نگرانی و سردرگمی، مریم به سراغ عیسی می‌رود.

آنچه در یوحنا ۲:۳-۱۱ اتفاق می‌افتد، اولین معجزه‌ی عیسی است و چیز مهمی درباره‌ی شخصیت او به ما می‌گوید. مریم مشکل را ساده و مستقیم مطرح می‌کند: «شراب ندارند.» جواب عیسی در ابتدا کمی دور به نظر می‌رسد، اما مریم او را به‌خوبی می‌شناسد. به همین خاطر به خدمتکاران می‌گوید: «هر چه به شما بگوید، انجام دهید.» او حتی قبل از اینکه ببیند چه اتفاقی می‌افتد، کاملاً به عیسی اعتماد دارد.

عیسی به خدمتکاران می‌گوید شش خمره‌ی سنگی را تا لبه پر از آب کنند. این خمره‌ها برای شست‌وشوی مذهبی استفاده می‌شدند و هر کدام بین هشتاد تا صد و بیست لیتر جا داشتند. وقتی ناظر مجلس از آنچه درون خمره‌هاست می‌چشد، داماد را کنار می‌کشد و چیز جالبی می‌گوید: همه اول شراب خوب می‌آورند و بعد که مهمان‌ها سرشان گرم شد، شراب معمولی می‌آورند، اما تو بهترین را برای آخر نگه داشته‌ای.

این حرف فقط یک تعریف از نوشیدنی نیست، بلکه تصویری است از شیوه‌ی کار عیسی. دنیا بهترین‌هایش را اول نشان می‌دهد و بعد دست خالی رهایت می‌کند. اما عیسی از همان جایی که ما شکسته‌ایم شروع می‌کند و چیزی بهتر از آنچه انتظار داشتیم می‌آورد. مهمان‌های عروسی فقط به اندازه‌ی کافی شراب نداشتند، بلکه بهترین شراب را داشتند، آن هم به فراوانی، چون عیسی آنجا بود.

چارلز اسپرجن یک بار چیزی گفت که دقیقاً با این لحظه جور است. حتی یک اعتماد کوچک به عیسی همه چیز را عوض می‌کند. اما هر چه بیشتر به او تکیه کنیم، بیشتر از آسمان را همین‌جا و همین الان تجربه می‌کنیم.

امروز کجای زندگی‌ات خشک شده؟ آن را پیش عیسی ببر. او هنوز هم خالی‌ها را پر می‌کند و آنچه از دست او می‌رسد، همیشه ارزش صبر کردن را دارد.