کلمه‌ای که از ازل بود

پیش از آنکه طلوع آفتابی باشد، کوهی باشد، یا انسانی غمی به دل داشته باشد، عیسی از قبل آنجا بود. یوحنا انجیلش را با همین سخن شگفت‌انگیز شروع می‌کند. او از آخور بیت‌لحم شروع نمی‌کند، بلکه از پیش از زمان آغاز می‌کند، از کلمه‌ای که نزد خدا بود و خدا بود.

یوحنا برای کسانی می‌نویسد که باید می‌دانستند عیسی واقعاً کیست. مردی نجار از جلیل در جاده‌های آنها راه رفته بود، و یوحنا می‌خواهد ببینند که او خود خالق بود که انسان شده بود. «همه چیز به‌وسیله او آفریده شد و بدون او هیچ چیز از آنچه آفریده شده، پدید نیامد.» همان دست‌هایی که نابینایان را شفا داد، ستارگان را شکل داده بود.

یوحنا حتی شخصی‌تر هم می‌شود: «در او حیات بود و آن حیات، نور انسان‌ها بود.» توجه کنید که اول حیات می‌آید. ما نور خود را خودمان نمی‌سازیم. نور از او می‌آید و به کسانی داده می‌شود که هرگز نمی‌توانستند آن را بسازند.

شاید امروز صبح با این احساس بیدار شده‌ای که تاریکی دارد پیروز می‌شود. تشخیصی سخت، خانه‌ای ساکت، دعایی که انگار به سقف می‌خورد و برمی‌گردد. یوحنا وانمود نمی‌کند که تاریکی واقعی نیست. می‌گوید هست، اما این را هم می‌گوید که تاریکی بر نور «غلبه نیافته است». نه یک بار، نه هرگز. نور لازم نیست تو آن را بالا نگه داری. عیسی خودش نور است، و کار تو این نیست که با توان خودت بدرخشی، بلکه این است که رویت را به سوی او برگردانی.

اگر امروز احساس تهی بودن می‌کنی، این خبر خوشی است. لازم نیست اول خودت را پر کنی. عیسی به این جهان آمد تا به هر کس که توبه می‌کند و به او ایمان می‌آورد، حیات بدهد، و هیچ کس را که نزدش بیاید رد نمی‌کند.

این هم یک قدم کوچک. پیش از آنکه پیام‌هایت را نگاه کنی یا فهرست کارهایت را شروع کنی، سی ثانیه وقت بگذار و تاریک‌ترین چیزی را که در ذهنت است به زبان بیاور. آن را بلند به عیسی بسپار. بگذار او بر آن نور باشد.

خداوندا عیسی، تو از ابتدا با پدر بودی و امروز صبح هم با من هستی. بر جاهای تاریک زندگی‌ام بتاب و آنچه را در من خالی است با خودت پر کن. آمین.