شادی در ضیافت عروسی

اولین نشانه‌ای که عیسی نشان داد، شفای یک جذامی یا آرام کردن طوفان نبود. او کاری کرد که جشن یک عروسی ادامه پیدا کند. امروز همان چیزی که او در آن جشن به مهمان‌ها داد، یعنی شراب، میان مسیحیان محل بحث است، و بعضی گمان می‌کنند با کشیدن حصارهایی که خدا هرگز نکشیده، مقدس‌تر می‌شوند.

عیسی، مادرش و شاگردانش مهمان یک عروسی در قانای جلیل بودند. شراب تمام شد، و در آن فرهنگ این برای خانواده‌ی میزبان شرمندگی بزرگی بود. عیسی به خدمتکاران گفت شش خمره‌ی سنگی را از آب پر کنند، و آنچه بیرون آمد فقط شراب نبود، بلکه بهترین شراب بود، بسیار بهتر از آنچه قبلاً داده بودند. یوحنا این را «اولین نشانه‌های او» می‌نامد. نشانه‌ای که به چیزی فراتر از خودش اشاره می‌کند. این نشانه نشان می‌دهد عیسی کیست، و یوحنا می‌گوید «جلال او را آشکار کرد و شاگردانش به او ایمان آوردند».

ببینید این جلال چه شکلی دارد. صاعقه نیست، سخاوت سر یک سفره است و شادی برای آدم‌های معمولی. کتاب‌مقدس روشن می‌گوید مستی گناه است، و ممکن است یک ایماندار از روی حکمت، وجدان یا محبت به برادری که با این مسئله دست و پنجه نرم می‌کند، تصمیم بگیرد پرهیز کند. اما عیسی هرگز نیاموخت که خود شادی مشکوک است، و هرگز برای اینکه مردم درستکارتر به نظر برسند، به کلام پدر قانونی اضافه نکرد. فریسیان این کار را کردند و او آن‌ها را سرزنش کرد. جایگاه ما نزد خدا از مسیح می‌آید، نه از اینکه چقدر سخت‌گیر به نظر برسیم.

شاید تو هم یکی از این دو فشار را حس کرده‌ای: اینکه با فهرستی از قوانین پاکی‌ات را ثابت کنی، یا اینکه مرزهای خداوند را کلاً کنار بگذاری. به سوی عیسی برگرد. او هدیه‌های خوب می‌دهد و می‌خواهد آن‌ها را با شکرگزاری و زیر سروری او بپذیری، و وقتی در زندگی خودت «شراب تمام می‌شود»، چه پول باشد، چه نیرو، چه امید، به او اعتماد کنی.

امروز یک قدم بردار: بلند از خدا بابت یک شادی ساده تشکر کن، بعد از او بخواه نشانت بدهد کجا قانون‌هایی را به دوش می‌کشی که او هرگز نداده است.

خداوندا عیسی، سپاس که جلالت را در شادی و فیض نشان دادی. کمکم کن وقتی کم می‌آورم به تو اعتماد کنم، و نگذار باری را اضافه کنم که تو هرگز نداده‌ای. آمین.