فرستاده شد تا نجات دهد، نه محکوم کند

بیشتر ما انتظار داریم خدا از ما ناامید باشد. خبرها را می‌خوانیم، بدترین لحظه‌های زندگی خودمان را به یاد می‌آوریم و فکر می‌کنیم آسمان باید از ما اخم کرده باشد. اما یوحنا ۳: ۱۶ و ۱۷ درست خلاف این را می‌گوید، آن هم با کلمه‌هایی ساده و روشن.

عیسی این سخنان را شبانه به نیقودیموس می‌گوید، معلم دینی محترمی که در تاریکی شب با پرسش‌هایش نزد او آمده بود. عیسی تازه به او گفته که انسان باید از نو زاده شود، و بعد توضیح می‌دهد که چرا اصلاً خدا او را فرستاد. «زیرا خدا جهان را آن‌قدر محبت کرد که پسر یگانه‌اش را داد.» اولین چیز در این جمله تلاش ما یا سابقه ما نیست، محبت خداست، و این محبت به شکل یک هدیه آمده است. همه‌چیز از سر محبت بود.

دقت کنید که جهانی که خدا دوستش دارد، جهانی پاک و بی‌عیب نیست. همین جهانی است که او را نادیده می‌گیرد و راه خودش را می‌رود. با این حال خدا پسرش را داد تا هر که به او ایمان آورد هلاک نشود و زندگی جاودان بیابد. در به اندازه‌ی کلمه‌ی «هر که» باز است.

بعد آیه‌ی ۱۷ به ترسی که بسیاری از ما در دل داریم جواب می‌دهد. «زیرا خدا پسرش را به جهان نفرستاد تا جهان را محکوم کند، بلکه تا جهان به وسیله‌ی او نجات یابد.» عیسی نیامد که تو را گیر بیندازد، آمد که تو را بر دوش بگیرد. صلیب همان جایی است که این نجات به قیمت همه‌چیز او تمام شد.

اگر حس می‌کنی در چیزی گرفتار شده‌ای و نمی‌توانی از آن بیرون بیایی، یک عادت، یک سال بد، تصمیمی که ای کاش می‌شد پس بگیری، و شاید امشب هم به خاطر آن بیدار مانده‌ای، این را بشنو: پدر پیش از این پسرش را به سوی تو فرستاده است، نه برای اینکه تو را مجازات کند، بلکه برای اینکه تو را بیرون بکشد. ایمان به او یعنی اعتماد کنی که او کاری را که برای آن آمد انجام داد.

یک قدم برای امروز: یوحنا ۳: ۱۶ را بلند بخوان، به جای «جهان» اسم خودت را بگذار و بگذار این کلام در دلت بنشیند.

خداوندا عیسی، سپاس که آمدی تا مرا نجات دهی و نه محکوم کنی. جایی را که در آن گرفتار شده‌ام به تو می‌سپارم، امروز همان‌جا به دیدارم بیا. آمین.