آیا می‌خواهی شفا پیدا کنی؟

عیسی سؤالی می‌پرسد که شاید در نگاه اول تقریباً بی‌ادبانه به نظر برسد. مردی سی و هشت سال است که نمی‌تواند راه برود، و عیسی به او می‌گوید: «آیا می‌خواهی شفا پیدا کنی؟»

صحنه کنار حوض بیت‌حسدا در اورشلیم است، جایی که بیماران زیادی افتاده بودند و منتظر بودند آب به جنب‌وجوش بیاید. این مرد جوابی آماده داشت، جوابی غمگین و صادقانه: «کسی را ندارم که مرا در حوض بیندازد.» هر بار که آب تکان می‌خورد، یک نفر دیگر زودتر می‌رسید. دقت کنید که او هرگز به سؤال عیسی جواب نمی‌دهد. فقط می‌گوید چرا تا حالا نشده، نه اینکه آیا می‌خواهد یا نه.

بیشتر ما این حس را می‌شناسیم. بعد از سال‌ها درگیری با یک مشکل، مثل عادتی که ول نمی‌کند، زندگی مشترکی که سرد شده، یا ترسی که رهایمان نمی‌کند، به حصیر خودمان عادت می‌کنیم، چون بلدیم برایش دلیل بیاوریم. امید داشتن خطرناک به نظر می‌رسد و توضیح دادن امن.

اما ببینید عیسی چه می‌کند. با بهانه‌ی آن مرد بحث نمی‌کند و سرزنشش هم نمی‌کند. منتظر نمی‌ماند تا آب تکان بخورد یا کسی او را ببرد. فقط سخن می‌گوید: «برخیز، بستر خود را بردار و راه برو.» امید آن مرد به یک حوض و به آدم‌ها بود، در حالی که کسی که می‌توانست شفایش بدهد درست جلوی او ایستاده بود. قدرت در فرمان مسیح است، نه در تلاش آن مرد. عیسی آنچه را که می‌خواهد، خودش عطا می‌کند.

با این حال، آن مرد باید حرکت می‌کرد. شفا همراه با دعوتی آمد که برخیزد و جای قدیمی را پشت سر بگذارد. پیروی از عیسی همیشه همین‌طور شروع می‌شود: حصیری را که به آن تکیه کرده‌ایم رها کنیم و به کلام او بیشتر از بهانه‌هایمان اعتماد کنیم.

امروز یک قدم برای برداشتن هست: صادقانه به عیسی بگو به چه چیزی تکیه کرده‌ای، بعد با زبان خودت و با صدای بلند به سؤال او جواب بده.

خداوندا عیسی، مدت‌هاست که دلیل گیر کردن‌هایم را برایت توضیح می‌دهم. امروز می‌گویم بله، می‌خواهم شفا پیدا کنم. ایمانی به من بده که وقتی تو سخن می‌گویی، برخیزم. آمین.