نانی که با تو می‌ماند

بعضی صبح‌ها پیش از آن که از رخت‌خواب بلند شوی، خالی بودن را در دلت حس می‌کنی. چیزی اشتباه نیست، اما هیچ چیز هم کافی به نظر نمی‌رسد. پس دست دراز می‌کنی سراغ گوشی، قهوه، اخبار، هر چیزی که شاید این خلأ را پر کند.

عیسی در انجیل یوحنا، باب ششم، با همین گرسنگی سخن می‌گوید. روز قبل، او با ناهار کوچک یک پسربچه بیش از پنج هزار نفر را سیر کرده بود. حالا جمعیت دریاچه را دور زده و دنبال او آمده‌اند و باز نان می‌خواهند. عیسی به آن‌ها می‌گوید دنبال غذایی می‌دوند که فاسد می‌شود. بعد می‌فرماید: «من نان زندگی هستم. هر که نزد من بیاید هرگز گرسنه نخواهد شد و هر که به من ایمان آورد هرگز تشنه نخواهد شد.»

دقت کن که او نمی‌گوید «به شما نان می‌دهم»، همان‌طور که روز قبل داده بود. می‌گوید «من هستم». هدیه و هدیه‌دهنده یکی هستند. نان فقط وقتی به کار می‌آید که آن را بخوری، و عیسی این را «نزد او آمدن» و «به او ایمان آوردن» می‌نامد. این نردبانی نیست که باید از آن بالا بروی و غذایی هم نیست که باید آن را به دست بیاوری. او کسی است که به او اعتماد می‌کنی، و خودش را رایگان به هر کس که آن‌قدر گرسنه باشد که بیاید، پیشکش می‌کند.

این به آن معنا نیست که دیگر هرگز احساس خالی بودن نخواهی کرد. شاید هنوز غصه بخوری، منتظر بمانی و با خستگی دست و پنجه نرم کنی. اما عمیق‌ترین گرسنگی، یعنی نیاز به بخشیده شدن، شناخته شدن و دوست داشته شدن از سوی خدا، در مسیح سیر می‌شود و سیر می‌ماند. به خاطر صلیب، او محبتش را تکه‌تکه و کم‌کم نمی‌دهد، خودش را می‌دهد.

پس با صبح‌های خالی چه کنیم؟ به جای آن که اول سراغ همان کارهای همیشگی برویم، می‌توانیم این خالی بودن را نزد عیسی ببریم. ما ساخته نشده‌ایم که معنای زندگی را تنها پیدا کنیم و او هرگز نخواست که چنین کنیم. او ما را دعوت می‌کند که کنارش بنشینیم و سیر شویم.

این هم یک قدم برای امروز: فردا صبح پیش از آن که گوشی‌ات را برداری، یا حتی همین الان، گرسنگی‌ات را با صدای بلند به عیسی بگو.

خداوندا عیسی، من گرسنه‌ی چیزی بیشتر از آنم که بتوانم بگویم. نزد تو می‌آیم و به تو ایمان دارم. امروز برای من کافی باش. آمین.