ماندن، وقتی دیگران می‌روند

گاهی سخت‌ترین قسمت پیروی از عیسی این است که ببینی دیگران دست می‌کشند. در انجیل یوحنا باب ۶، عیسی چند سخن دشوار درباره خودش گفته بود: اینکه او نان آسمانی است و مردم باید پیش او بیایند و کاملاً به او اعتماد کنند. بسیاری از شاگردانش گفتند: «این سخن سختی است.» و پشت کردند و رفتند.

آنگاه عیسی به آن دوازده نفر که از همه به او نزدیک‌تر بودند رو کرد و پرسید: «آیا شما هم می‌خواهید بروید؟» او التماس نکرد و حرفش را هم نرم‌تر نکرد. فقط گذاشت سؤال همان‌جا بماند.

پطرس از طرف همه جواب داد: «خداوندا، پیش چه کسی برویم؟ کلام زندگی جاوید پیش توست.» دقت کنید که پطرس نمی‌گوید همه چیز را می‌فهمد. نمی‌گوید این تعلیم آسان است، یا اینکه جای دیگری برای نیازش پیدا نمی‌شود. هر چیز دیگری که دنیا عرضه می‌کند تمام می‌شود، و فقط عیسی زندگی‌ای می‌دهد که می‌ماند. بعد پطرس اضافه می‌کند: «ما ایمان آورده‌ایم و می‌دانیم که تو قدوس خدا هستی.» پطرس به خاطر اینکه عیسی کیست می‌ماند، نه به خاطر اینکه خودش قوی است.

این برای روزهایی مهم است که ماندن سنگین تمام می‌شود. شاید دوستی از ایمان دور شده، یا یکی از اعضای خانواده کلیسای شما را مسخره می‌کند، یا خسته‌اید و شک‌های خودتان صدایشان بلند است. نزدیک ماندن به عیسی یعنی دندان روی جگر گذاشتن نیست. یعنی دانستن اینکه جای بهتری برای رفتن وجود ندارد.

حقیقتی آرام اینجاست: چیزهایی که به‌جای عیسی به سمتشان می‌رویم، مثل عادت پنهانی، کینه‌ای که بزرگش می‌کنیم، یا ساعت‌ها اسکرول بی‌هدف، قول آسودگی می‌دهند اما هرگز زندگی نمی‌بخشند. فقط مسیح گناه را می‌بخشد و با فیض، از راه ایمان، زندگی جاوید می‌دهد. پطرس خیلی زود بدجوری به عیسی خیانت کرد و سه بار او را انکار کرد، و عیسی باز هم او را رها نکرد.

یک قدم برای امروز: یک چیز را که معمولاً به‌جای عیسی به سراغش می‌روید نام ببرید، و به او بگویید: «پیش چه کسی دیگر بروم؟»

خداوندا عیسی، نمی‌خواهم تو را ترک کنم. نشانم بده به‌جای تو به کجا پناه می‌برم، و مرا دوباره به سوی کسی بکش که کلام زندگی جاوید دارد. آمین.