تشنه بیا، لبریز برو

بیشتر ما نمی‌گوییم تشنه‌ایم. می‌گوییم خسته‌ایم، زیر فشاریم، یا فقط کمی استراحت لازم داریم. اما در ته دلمان چیزی خشک شده است و ما مدام به سراغ چیزهایی می‌رویم که هیچ‌وقت آن را سیر نمی‌کنند.

عیسی در یوحنا فصل ۷ به همین خشکی سخن می‌گوید. اورشلیم برای عید خیمه‌ها شلوغ است، هفته‌ای که مردم به یاد می‌آورند خدا چطور در بیابان برایشان آب رساند. در آخرین و بزرگ‌ترین روز عید، مردم مراسم را تماشا می‌کنند که عیسی بلند می‌ایستد و با صدای بلند می‌فرماید: «اگر کسی تشنه است، نزد من بیاید و بنوشد.»

ببین چه کسی را دعوت می‌کند: هر کسی را. اول پرونده‌ای پاک یا ایمانی قوی نمی‌خواهد. فقط تشنگی می‌خواهد و اینکه بدانی آب را کجا باید پیدا کنی. نه در یک آیین، نه در یک مکان، بلکه در خود او. «نزد من بیاید.» نوشیدن یعنی ایمان آوردن، یعنی به او اعتماد کنی که آنچه را خودت نمی‌توانی باشی، او برایت باشد.

بعد قولی بزرگ‌تر از آرامش می‌دهد: «از درونش نهرهای آب زنده جاری خواهد شد.» یوحنا چند آیه بعد توضیح می‌دهد که منظور عیسی روح‌القدس بود، که ایمانداران بعد از جلال یافتن عیسی او را دریافت می‌کردند. به خاطر صلیب و رستاخیز، خدا فقط جامی به دستمان نمی‌دهد. او روح خودش را در کسانی که به مسیح اعتماد می‌کنند ساکن می‌کند، و آن روح چشمه‌ای از زندگی می‌شود که به دیگران هم می‌رسد.

یعنی لازم نیست شب‌های پر از اضطراب را تنها تحمل کنی. وقتی ذهنت میان قبض‌ها، تشخیص پزشک، یا گفتگویی که از آن می‌ترسی می‌چرخد، دعوت شده‌ای که بیایی و بنوشی. نگرانی‌ات را نزد عیسی ببر و بگذار او آن را به دوش بکشد.

امروز یک قدم ساده: دفعه بعد که نگرانی بالا آمد، لحظه‌ای بایست، با عیسی روراست حرف بزن که تشنه‌ی چه هستی، و آن را به او بسپار.

ای عیسی خداوند، من تشنه‌ام و نزد تو می‌آیم. مرا از روح خودت پر کن و کمکم کن در آنچه امروز نمی‌توانم درست کنم، به تو اعتماد کنم. آمین.